Di hevkêşeyên siyasî yên aloz de, hinek êriş ne tenê wekî kiryareke leşkerî ya demkî tên dîtin, lê belê wekî kodeke siyasî û peyameke tund tên xwendin.
Bombebarankirina mala Serokê Herêma Kurdistanê Nêçîrvan Barzanî ya li Dihokê, ji aliyê komên wekîl ve, ne tenê binpêkirina serweriya axê û şikandina rûmeta sînoran e, lê belê hewleke metirsîdar e ji bo sûîqesta wî eqilê siyasî yê ku bi salan e karîbûye hevsengiyeke hûr di navbera Hewlêr, Bexda û navendên biryarder ên cîhanê de çêbike.
Nêçîrvan Barzanî di navendên siyasî yên cîhanê de wekî endazyarê dîplomasiya Kurdan û sembola "siyaseta nerm" tê naskirin. Ew karakterek e ku her tim wekî xeteke pêwendiyê ya vekirî di navbera aliyên nakok de maye û rê li ber teqîna qeyranan girtiye.
Dema ku mala Serokê Herêma Kurdistanê dibe armanc, peyama bingehîn zelal e, êdî qada dan û standin û dîplomasiyê hatiye tengkirin. Ev êrîşek e li ser vîzyona ku dixwaze Herêma Kurdistanê ji agirê nakokiyên wêranker dûr bixe.
Di warê protokola navneteweyî de, mala serokê welat an herêmeke fermî, xêta sor e. Armancgirtina vî cihî, tê wateya têkşikandina hemû rêzik û normên siyasî. Ev reftar nîşan dide ku grûpên sîber êdî ti girîngiyê nadin dewletbûna Îraqê û dixwazin bibêjin, ti kes parastî nîne eger ne di bin hegemoniya ajendayên wan de be.
Ev ne tenê heqareta li saziyên Herêma Kurdistanê ye, lê belê şermezariyeke rasterast a hikûmeta navendî ya Îraqê ye jî ku nikare parastina aramî û serkirdeyên xwe yên bilind bike.
Herêma Kurdistanê di navçeyeke tijî agir de, wekî "giraveke aram" derdikeve holê. Sedema sereke ya van êrişan girêdayî wê yekê ye ku neyarên Herêma Kurdistanê, serkeftina Kurdistanê û pêwendiyên wê yên navneteweyî yên bihêz wekî gefekê dibînin.