Trawmayek bi guleya dawî bi dawî nabe. Bêdengiya piştî şer ti carî ne bêdeng e, ew bi dengvedanan tije ye. Şerê rastîn li cihê ku deng kêm dibe didome: di xewnên kesên rizgarbûyî de, di laşên wan ên dilerizin de, di têkiliyên nazik ên malbatan de, di siyên bîra kolektîf de.
Şer, koçberî, zilm - ew ji kavilan wêdetir tiştan li pey xwe dihêlin. Ew şopên ku nifşan nîşan dikin, birînên nedîtbar lê şewitî li pey xwe dihêlin. Ew di rehik, bîr û nifşan de bi cih dibin. Êşa îro dibe tirsa sibê, heta ku em newêribin rûbirûyê wê bibin.
Lê em ne bêhêz in. Başbûn pêkan e. Mirovahî ne mehkûmî dubarekirina bêdawî ye. Em dikarin fêm bikin. Em dikarin veguherînin.
Jiyana min bi xwe şahidiya vê rastiyê dike. Tirsa bapîrên min, nediyariya dê û bavê min, ti carî bi peyvan nehatiye gotin, lê her tim wekî atmosferake li odeyê hebû: nearamî, biyanîbûn, bêdengî. Lêbelê, ji vê bêdengiyê têgihiştinek derket holê. Mirovek ti carî tenê bi tiştên ku lê hatine kirin nayê pênasekirin. Ne bi tirsê, ne bi eslê xwe, ne jî bi windahiyê.
Mirov ne rabirdûya xwe ye. Ew her tim zêdetir e. Ew îhtimal, pêwendî, hêvî ye.
Lêbelê, başbûn ti carî bi tenê nabe. Derman rihet dike, lê têrê nake. Pêdiviya başbûnê bi hebûna mirovan heye. Pêdiviya wê bi ewlehiyê heye. Pêdiviya wê bi civakê heye. Ez bi jinên ku rastî tundiya zayendî hatine, bi mêrên ku şkence dîtine, bi zarokên ku tenê tundî nas kirine ji ber ku wan qet nermî nedîtiye re rûniştime.
Û min her carê ne tenê êş dît. Min berxwedan dît, biryara nazik lê serhişk a ku bi hovîtiyê neyê pênasekirin. Daxwaza wan hêsan e. Ew tiştê ku divê li derveyî nîqaşê be dixwazin: rûmet, parastin, cihek li cîhanê.
Dîrok dersa xwe ya hovane dubare dike. Her carê mirov tên çewisandin, ji mafan bêpar dimînin, tên derxistin, tên kuştin. Ne ji ber tiştê ku kirine, lê ji ber ku ew kî bûn. Komkujî ne tesaduf e. Ew li gorî senaryoyekê dimeşe: yê din bike obje da ku mirina wî rewa were dîtin. Di bingeha wê de kuştina empatiyê heye.
Divê mirov fêr bibe ku yê din wekî mirov nebîne da ku karibe wî tune bike. Bêmirovkirin ne tenê îdeolojî ye, di heman demê de mertalê sûcdar e jî. Ji ber ku eger me bi rastî di yê din de tiştê ku em di xwe de hîs dikin hîs bikira, me nedikarî bikujin. Em dê mirov bimana, bi dilovanî, poşmanî, berpirsyarî.
Lê komkujî ne tenê canan distîne. Ew civakan ji qumaşê dîrokê diçirîne. Ew li pey xwe tunebûn, bêdengî, felcbûnê dihêle. Kesên rizgarbûyî tiştê nayê gotin di laş, nêrîn û tirsa xwe de hildigirin.
Ji bo rûbirûbûna vê yekê, ji jestan zêdetir tişt hewce ne. Pêdivî bi bîranîneke çalak heye. Naskirina siyasî. Parastina civakî. Bêyî wan, êş taybet dimîne û civak ber bi hundirê xwe ve hildiweşin.