Suyun Kırmızı Gölgesi, Deniz Mahabad’ın 16 öyküden oluşan ilk göz ağrısıdır. Bu ilk göz ağrısının yılların emeği ve birikimi olduğu aşikâr. Zira öykücü dili ustalıkla kullanmış. Kelimeler ve imgeler… Onun kendine özgü öykü dilini böyle tarif edebiliriz.
Her öyküde, kurgunun efsunkâr ve vakur ışığında bir başka insan gerçekliğine yolculuk yapıyoruz. Kelimeler insanın ruhuna dokunur, imgeler başka dünyalardan haber verir.
Öykülerin başlangıcında ve nihayetinde hep insanın arayışı vardır. Bu hâliyle öyküler birer insani çığlıktır. Yitirdiğimiz ve hâlâ kurtarılmayı bekleyen insanlığımız bir yerlerde; bilhassa coğrafyanın esmer teninde, kurtarılmayı beklemektedir.
Deniz Mahabad, öykülerinde neyi anlatmaktadır?
Sırasıyla öykülere bakalım. “Hangisi Benim Öğretmenim?” öyküsünde, hiçbir özelliği olmayan bir kurumun insanı nasıl sömürdüğüne tanık oluruz. Her insan, bir başkasında şarkısını susturur. Emeğin karşısında söz vardır; ne emeğin bir karşılığı vardır ne de sözün bir ağırlığı vardır.
“Uzayan Gecenin Halefi” bir kazazededir. Ayakları toprağa gömülüdür. Toprağın ağırlığını ve göğün hafifliğini aynı anda hissederiz Ahmet’te ve arkadaşında. Kendi sözüne hâkim olamayan insan, yazgısının emrine boyun eğmiştir.
“Konak”ta, eski bir sürgünün taze acılarını görürüz Varso’nun sözlerinde, Mire’nin hikâyesinde. Konuşan ya da konuşturulan; acı ve gözyaşlarıyla yoğrulmuş sınır insanlarıdır. Yine Varso’nun sözleriyle, Mire’nin taşlarıyla… İnsan, söz ve taş arasındaki esaretin çaresizliğinden başka bir şey değildir.
“Bakiyesi Bıçak Olanlar İçindir” öyküsünde her insan, bir başkasının hayatında bir duraktır. Biri gelir, biri gider. Her defasında insan, yalnızlığıyla kalakalır. Her mavi duvarın üstüne bir karanlık gölge çöker. Dudaklarda ve duvarlarda mavi sözlerin külleri kalır; bugünden yarına, yarından ötelere…
“Vasiyet Ayini”ni yaparım ve giderim, hiç kimseye veda etmeden. Veda etmeye değer hiçbir şey kalmadı. Önce meşe ağaçlarını kestiler, sonra da hakiki insanın kökünü kazıdılar. Burada kalmak için hiçbir neden bırakmadılar. Mekânı yakmış, zamanı parçalamışlardı.
“Sur’daki Odam”da kalbimi karşıma alıp onunla konuşurum. Kalbim konuştukça vicdanım sızlar. Mervan’ın mahzun yüzü, sorgulayıcı ve keskin bakışları karşımda belirir. Anlarım: İnsan ölülerinden kaçamaz. Nereye gidersen git, kanayan yaraların seninle olacaktır.
“Akşam Sofrasında Ölüm”ün tarihi hep aynıdır: Eylül 1993’tür yangın vakti. Halkımla yanarım, ölülerim susuzluktan çatlar, toprak kan ağlar. Ne yaşamak arzusu kalmıştır tende ne de yeni bir başlangıç yapma isteği serde vardır. Bitmiştir sabahın soframızdaki yaşam kırıntıları. Çoktan tükenmiştir umutlar.