Hewlêr (Rûdaw) - Çarik an jî laçika spî di çand û dîroka Kurdan de ji cilekî asayî wêdetir e û ew sembola rûmet, aştî û mîsyoneke pîroz a jinê ye.
Çarika spî bi taybetî di demên şer, pevçûn û dijminatiyên giran de, wekî "çeka herî bihêz a aştiyê" tê qebûlkirin.
Fermana rawestandina şer
Di nav civaka Kurdan de, jin xwedî rûmeteke wisa ye ku eger ew bikeve navberê şer di wê kêliyê de disekine.
Di dema şer de eger du eşîr an jî du alî şerekî bixwîn bikin, rêbazeke kevnar tê bikaranîn.
Eger jineke bitemen ango dayîkek çarika xwe ya spî ji serê xwe derxe û biavêje navbera her du aliyên şerker, divê şer demildest raweste.
Ti kes wê wêrekiyê nîşan nade ku di ser çarika spî re guleyan bireşîne.
Binpêkirina vê çarikê wekî "bêrûmetiya herî mezin" û "lêdana li rûyê dayîkê" tê hesibandin.
Peyama dilpakî û aştiyê
Rengê spî di çanda Kurdî de nîşaneya dilpakiya dayîkê û xwesteka jiyaneke aştiyane ye.
Dayîkên ku çarikên spî didin serê xwe, bi vî rengî peyamekê didin.
Ew nîşan didin ku tenê aştiyê û silametiya canê zarokên xwe dixwazin.
Di nav malbat û eşirên Kurdan de, dayîka ku çarika spî li serê wê ye, peyva wê qanûn e.
Ew wekî dadwereke xwezayî ye. Dema ew çarika xwe radike ev tê wê wateyê ku rewş gihîştiye lûtkeyê.